Köyümün küçük ilkokulunda başladı hikâyem…Ayazın yüzümü kesen sabahlarında, karda yürürken ayağımda naylon çizmelerim vardı; içeri biraz su alırdı belki ama içimdeki okuma hevesini asla söndüremezdi. Üzerimde her sabah özenle giydiğim mavi önlüğüm… O önlük sadece bir kıyafet değildi; hayallerimin, umutlarımın ve çocukluğumun simgesiydi.Sınıfın ahşap sıralarında otururken kalemi ilk tutuşumu hatırlıyorum. Harfler titrek, defterler tertemizdi; her satırda biraz daha büyüdüğümü hissederdim. Her sabah annemin saçımı tarayışı ise içimi ısıtan en güvenli dokunuştu — sanki gün boyu yanımda kalacak bir dua gibi.Okul çıkışı zil çaldığında çantamı kapıp eve doğru koşardım; ayaklarım yorgun, kalbim hafif…O günlerde hayalim hemşire olmaktı; insanlara dokunmak, şifa olmak isterdim. Hayat ise beni bambaşka bir yoldan yürüttü. Zaman geçti, emek verdim, öğrendim… Güzellik uzmanı ve eğitmen oldum. Birçok alanda müdür olarak görev aldım ve sonunda kendi salonumu kurdum.Bugün dönüp baktığımda anlıyorum ki; insanı büyüten sadece yıllar değil, o küçük sıralarda kurulan büyük hayallerdir. Naylon çizmeler, mavi önlükler, annemin eli ve içimde taşıdığım azim… Hepsi beni ben yaptı. Çünkü bazı yollar insanı sadece bir mesleğe değil, kendi gücünü keşfetmeye götürür.