Çocuklar Bu Hale Nasıl Geldi?
Bir gün önce Şanlıurfa’da ardından Kahramanmaraş’ın Onikişubat ilçesinde bulunan Ayser Çalık Ortaokulu’nda yaşanan silahlı saldırı, Türkiye’yi sarstı.
İddiaya göre 14 yaşındaki 8. sınıf öğrencisi İsa Aras Mersinli, çantasında taşıdığı 5 silahla iki ayrı sınıfa girerek ateş açtı. Saldırının ilk anlarında 8’i öğrenci, biri öğretmen olmak üzere 9 kişi hayatını kaybetti. Olayda ayrıca 20 kişi yaralanırken, ağır yaralıların da bulunduğu 13 kişinin tedavisi sürüyor.
Kahramanmaraş Valisi Mükerrem Ünlüer, saldırgan öğrencinin silahları eski emniyet mensubu babasından almış olabileceğini belirterek, “5 silah ve 7 şarjörle gelmiş, 2 sınıfa girmiş” açıklamasında bulundu….
Bu çocuk bu hale nasıl geldi? ……
Türkiye de okullar da öğrencilerin öğretmen ve arkadaşlarına karşı gerçekleştirdikleri ölüm ve yaralanmalarla sonuçlanan olayları Eura24news yazarı Eğitimci Kevser Karaarslan Eura24news okurları için değerlendirdi
Kevser KARAARSLAN: “Ürkütücü ve son derece iğrenç bir tabloyla karşı karşıyayız.”
Okul içi öğrenci saldırıları son günlerde ciddi bir artış gösteriyor. Bu durum artık münferit olaylar olmaktan çıkıp adeta bir katliama dönüştü.
Sık sık duymaya başladığımız bu acı tablo bana orman yangınlarını hatırlatıyor. Sanki belirli dönemlerde, belirli olayların ardı ardına gelmesi tesadüf değilmiş gibi. Bu resmen planlı, kan donduran, iğrenç bir operasyon.
Açık konuşmak gerekirse, şahsen bunun arkasında organize bir yapı olabileceği düşüncesindeyim. Planlı, ürkütücü ve son derece iğrenç bir tabloyla karşı karşıyayız. Belki de dikkat çekmemesi gereken çok daha büyük şeylerin gölgesinde kalan, bilinçli şekilde kurgulanmış süreçlerden, senaryolardan biri bu.
Bu kez hedefte çocuklar var. Aile bağları zayıflamış, düşünme ve irade becerileri yeterince gelişmemiş, belki de psikolojik destek almaya ihtiyacı olan, özel gereksinimli diyebileceğimiz gençler… Özellikle online oyunlar üzerinden uzun süre takip edilip gözlemlendiklerini, adım adım manipüle edilerek iğrenç emellerini gerçekleştirmek adına bir halı gibi ilmek ilmek işlendiklerini düşünüyorum.
Oyun içi sohbetler, kurulan ilişkiler, verilen küçük yönlendirmeler… Zamanla bir çocuğu istedikleri gibi manipüle edip, adeta bir robota çevirip, en sonunda düğmesine basar gibi harekete geçiriyor olabilirler. Üstelik bu bir günde olacak bir şey değil; uzun vadeli, sabırla işlenen bir süreç, dolayısıyla uzun bir zaman gerekiyor bunun hazırlığı için. O süreçte aileler nerede? Ne yapıyorlar, çocuklarındaki bu çok ciddi akıl almaz değişimi gerçekten hiç fark etmiyorlar mı? İnanılır gibi değil…
Kim ne derse desin hiç bir çocuk kötü, katil ya da suçlu doğmaz. Herşeyi sonradan öğrenir, ilk önce ailesinden sonra en yakın çevresinden.
Bugün daha anaokuluna bile gitmeyen, ya da yeni başlayan altı bezli çocukların annelerini tekmelediğini, ısırdığını, istediği olmayınca vurduğunu görüyoruz. Küçük yaşta sınır koymadığınız, her istediğini yaptığınız o “şımarık” çocuklar sadece size zarar vermiyor. Evde kardeşine, okulda arkadaşına ve nihayetinde topluma zarar veren, doyumsuz ve kontrolsüz bireylere dönüşüyorlar. Bu noktada sorumluluğu tamamen dışarıda aramak da doğru değil. Bunun ciddi ve en önemli bölümü ailelerin yetiştirme biçimiyle ilgili.
Toplum neden bu şekilde asalakça yetiştirilmiş bireylerin sonuçlarıyla uğraşmak zorunda kalsın?
Öte yandan öğretmenlerin elinden yetkilerin alınması, disiplin mekanizmalarının zayıflatılması gibi konular da bu tablonun başka bir boyutu. Ona girmeye başlarsak konu daha da derinleşir.
Kısacası, ortada tek bir sebep yok. Ama görmezden gelinen çok fazla gerçek var.
