Baba, çınar ağacı gibidir; meyvesi olmasa da gölgesi yeter.”
Ne kadar sade ama ne kadar derin bir söz…
İnsan gençliğinde bu cümlenin ağırlığını tam hissedemiyor. Çünkü baba çoğu zaman hayatın merkezinde değil, arka planındadır. Sessizdir. Çok konuşmaz. Duygularını kolay kolay göstermez. Çoğu zaman sevgisini kelimelerle değil, yüklenerek anlatır. Yorularak, çalışarak, fedakârlık yaparak…
Belki anneler sevgiyi daha görünür yaşatır; sarılır, öper, söyler. Babalar ise çoğu zaman sevgilerini susarak taşırlar. Çocuğunun önüne geçmezler ama arkasında dağ gibi dururlar. İşte bu yüzden, insan bazen babasının kıymetini onun gölgesinde yaşarken değil, o gölge çekildiğinde anlar.
Bugün Babalar Günü.
Kimi insanlar babasının elini öpecek, kimi telefonun ucunda sesini duyacak, kimi sofrada onunla oturacak. Ben ise bugün bir mezar taşının sessizliğine bakıyorum.
Babam hayatta değil.
Bu cümleyi kurmak yıllar geçse de kolay olmuyor.
Çünkü insan bir yaşa geliyor ve fark ediyor ki baba sadece bir ebeveyn değilmiş. Baba, hayatın görünmeyen sigortasıymış. Düştüğünde arayabileceğin bir ses, sıkıştığında yaslanabileceğin bir omuz, dünyanın ne kadar sert olursa olsun tamamen yalnız olmadığını hissettiren bir güçmüş.
Çocukken bunu anlayamıyorsun.
Bazen onun nasihatlerinden sıkılıyorsun, bazen sessizliğini yanlış yorumluyorsun, bazen de sevgisini yeterince göstermediğini düşünüyorsun. Oysa yıllar geçtikçe anlıyorsun ki bazı insanlar sevgiyi konuşarak değil, ömürlerini vererek gösteriyorlar.
Babalar biraz böyledir.
Bir evin çatısı gibi…
Kimse her gün dönüp çatıya bakmaz. Ama yağmur yağdığında, fırtına çıktığında onun varlığını hisseder.
Babam şimdi yanımda değil. Sesini duyamıyorum. Bir şey danışmak istediğimde telefonun diğer ucunda beklemiyor. Ama yıllar sonra fark ediyorum ki bana bıraktığı şey yalnızca anılar değilmiş. Karakterimin içinde yaşayan değerler, zor zamanlarda ayağa kalkmamı sağlayan direnç, doğru ile yanlışı ayırırken kulağımda çınlayan öğütleri de mirasmış.
Ölüm, insanı sevdiklerinden ayırıyor belki.
Ama bazı insanlar öldükten sonra da hayatımızdan çıkmıyorlar.
Babalar da öyle.
Onlar bazen bir cümlede, bazen bir alışkanlıkta, bazen yürüyüşümüzde, bazen de aynaya baktığımızda gördüğümüz yüz çizgilerinde yaşamaya devam ediyorlar.
Bugün Babalar Günü.
Babası hayatta olanlar için büyük bir nimet. Mümkünse bir telefon açın, bir sarılın, bir teşekkür edin. Çünkü bazı cümleleri söylemek için sonsuz vaktimiz olduğunu sanıyoruz.
Oysa hayat, bu konuda oldukça cimri.
Babası hayatta olmayanlar içinse bugün biraz özlem, biraz hüzün günü…
Ama aynı zamanda minnet günü.
Ben bugün babamı özlüyorum.
Onun sessizliğini, bakışlarını, nasihatlerini, hatta zamanında anlam veremediğim tavırlarını bile…
Ve biliyorum ki bazı çınar ağaçları devrilse de gölgeleri ömür boyu bizimle kalıyor.
Ruhu şad olsun.
Babamın da, evladının mutluluğu için sessizce mücadele etmiş bütün babaların da…
Babalar Gününüz kutlu olsun.
