21.yüzyılın değişen krizlerinde büyük rol oynayan NATO ve NATO’nun Avrupa tarafı, bir yüzyıla yaklaşan bir süredir, kurulan bu örgütün güvenlik konusunda açtığı kanatlarının altında ışıltılı günler geçirmişti. Uluslararası toplumun güvenliğinin sağlandığı gerekçesiyle, dünyanın en ücra köşelerinde güvenlik operasyonları gerçekleştirmişti. Örgütün sayesinde üzerinde bu kadar uzun zamandır büyük bir savaş yaşanmayan yaşlı Avrupa, güvenlik harcamalarını da kısmış, yatırımlarla ekonomik ve altyapı geliştirmelerine odaklanmıştı. Fakat her güzel şeyin hatta her türlü şeyin bir sonu olduğu gibi, ışıltılı günlerin de sonu gecikmeden kıtanın üzerine çökmüştü.
Ekonomik harcamalar ve yatırımların yavaşlaması, halihazırda yaşlı olan kıtanın sistemlerinin de yaşlanmasına neden olmuş, ekonomik nedenler Avrupa’yı siyasal bir istikrarsızlığa sürüklemişti. Amerika’nın Avrupa için yarattığı konfor alanı olan NATO da ABD’nin ekonomisinin yavaşlamasıyla, eski günlerini aratır olmuştu. Nihayetinde kıtanın doğusunda patlak veren Rusya-Ukrayna Savaşı, Avrupalılara bir şeyi fark ettirmişti: yalnızlardı. Kıtanın savunulması gerektiği bir durumda, eskisi gibi sığınabilecekleri bir liman yoktu.
Biden yönetiminin destekleriyle Rusya, Ukrayna’da bataklığa saplanmış, karşılaştığı direniş ile Avrupa için oluşturabileceği tehditler biraz olsun ötelenmişti. Trump yönetiminin değişen politikaları ve savaşa olan bakış açısının farklı olması, Ukrayna üzerinde Amerika’nın tutumunun 180 derece değişmesine neden olmuştu. Avrupa Rusya tehlikesiyle baş başa kalmış, problemlerini kendisinin çözmesi gerektiğini fark etmişti.
Trump yönetiminin Ortadoğu politikalarına NATO’nun eşlik etmemesi üzerine Avrupa, “bizim savaşımız değil” diyerek çıkışta bulunmuş, zaten gergin olan ilişkiler kopma noktasına kadar gelmişti. Karşılıklı güvensizliğin yeniden yükseldiği bu küresel düzende, Avrupa yalnızlığının farkına çok geç varsa da güvenlik ve askeri harcamalarını şimdiden arttırmaya başlayarak, ulusal orduların yeniden inşa edildiği bir sürece girmiştir.
NATO olmadan neler yapabileceğini test etmekten de korkan Avrupa, test edemeden de meselenin nereye kadar gideceğini bilmezken, paranoyalar ve yalnızlıkla yüzleşmiş, zararın sonundan dönmeye çalışmıştır. Avrupa bu özerklik sınavını geçebilirse şayet, sonucunu çıkacak bir tehdit vesilesiyle öğrenecektir, kalırsa ki ne yazık, yine bu tehdidin etkisiyle öğrenecektir.
Tek kutuplu düzenin yarattığı düzensizlik yıkılırken, herkes yeni sistemde kendine bir yer edinmeye çalışacak, Avrupa da eski günlerine dönemese bile hayatta kalmanın yollarını arayacaktır.