İnsanların zihninde sizinle ilgili oluşturduğu bir karakter vardır.
Sizi belli bir yerde görmek isterler.
Çok yükselmeyen, çok parlamayan, haddini bilen biri olarak…
Çünkü bazı insanlar sizin değişmenizi değil, onların size biçtiği yerde kalmanızı ister.
Bir şey başardığınızda sizi gerçekten tebrik etmek yerine mutlaka küçük bir cümle eklerler.
“Şanslısın…”
“Bu yaştan sonra zor…”
“Bakalım ne kadar sürecek…”
“Olmuş ama…”
Çünkü başarıyı kabul etmek, bazen karşı tarafın kendi vazgeçişleriyle yüzleşmesini gerektirir.
Oysa insanın yaşı değil, içindeki ateş belirler yolunu.
Hayat bana kolay yollar vermedi.
Ama ben bütün olumsuzluklara rağmen yeniden ayağa kalkmayı öğrendim.
Sessizce küçümsenmeye rağmen…
Eksik görülmeye rağmen…
“Yapamaz” denilmesine rağmen…
Çünkü bazı başarılar alkışlarla değil, dirençle kurulur.
İnsan bir noktadan sonra şunu anlıyor:
Herkesi ikna etmeye çalışmak gereksizdir.
Bazen en büyük cevap, yoluna devam etmektir.
Ve en güzel başarılar,
size inanmayıp sizi küçümseyenlerin cümlelerini sessizce geride bırakır.
