Ana içeriğe geç

eura24.com - Avrupa'dan haberler ve köşe yazıları. Tarafsız, güçlü, dinamik: yazarlarımızdan en güncel yazılar, Almanya ve Avrupa gündemi, Türk dünyası, kültür, sanat ve yaşam.

Orhan ARAS
Orhan ARASKöşe Yazarı

Avrupa Penceresinden Portreler Selahattin Saygın ve Mehmet Çubukçu

“Hasret canan oldu vuslat can oldu Duygu duygu eridiğim an oldu Yürek yufkalaştı alıngan oldu Gayrı çekilmiyor nazı gurbetin!” Ozan Yusuf Polatoğlu ile…

Avrupa Penceresinden Portreler Selahattin Saygın ve Mehmet Çubukçu

“Hasret canan oldu vuslat can oldu

Duygu duygu eridiğim an oldu

Yürek yufkalaştı alıngan oldu

Gayrı çekilmiyor nazı gurbetin!”

Ozan Yusuf Polatoğlu ile samimiydik. Her fırsatta bir araya gelir sohbet ederdik. Her ayrılıktan sonra bir süre onun gurbeti tasvir eden şiirleri kulaklarımdan gitmezdi. Ozan Yusuf ve onun yaşında olanların bir kısmı kömür madenlerinde eğitim almaları için Almanya’ya gönderilmiş öğrencilerdi. Yani Türkiye’de liseyi bitirmiş, şahsiyeti oluşma aşamasında olan ve Avrupa kültürüne uzak duran insanlardı.

Onun vasıtasıyla Mehmet Çubukçu ve Selahattin Saygın ile tanıştım. İkisi de samimi, mütevazi ve çalışkandılar. Selahattin Saygın Belçika’dan geliyordu. Ne iş yaptığını bilmiyordum ama toplumsal çalışmalara çok hevesli ve güler yüzlüydü. Elbette çok farklı yetişme tarzımız ve düşüncelerimiz vardı. Ama kültürel konularda ve Avrupa’daki yalnızlığımız konusunda hemfikirdik. Onlarla geçmiş, Türkiye, Avrupa’daki sorunlarımız konusunda çok uzun sohbetler yapardık. Ayrılırken de birbirimize sıkıca sarılır, yeniden görüşmek üzere sözleşirdik. Onlara olan sevgim, onların dur durak bilmeyen koşturmalarından kaynaklanırdı. Daha yetmişli yıllarda daracık, kasvetli kahvelerde kültürümüzü devam ettirecek işlere imza atmışlardı. Yüzlerce kilometre uzaktan kalkar, cebindeki parayı benzine harcar ve en uzak kasabalardaki Türklere ulaşmaya çalışırlardı.

Mehmet Çubukçu bir kalp rahatsızlığı geçirdi. Türkiye’de tedavi olduğunu duymuştum. Hemen telefon açtım, “iyiyim,” dedi. Sesi çok dingin ve yine eskisi gibi sevimliydi. Ama 2021 yılında temmuz sıcağında korna belası dünyayı kasıp kavururken Aksaray- Çatalcaköy’de vefat etti.

Mehmet Çubukçu Orta Anadolu’dan gelmiş hep gülümseyen bir çehreye sahip, çok hoşsohbet bir insandı. Onunla sohbetlerimize doyum olmazdı. Kendi kültürümüz adına çalışmaktan, gayret sarf etmekten başka bir şey düşünmezdi. Selahattin Saygın biraz daha ideolojik düşünürdü ve bu nedenle bu tür konulara pek girmezdik. Ama her Belçika’ya dönüş yolunda arabasından telefonla arar, bazen bir saate yakın sohbet ederdik. Erzincanlıydı. Çok dindardı. Her konuşmasına mutlaka bir ayetle başlardı. O bölgenin bütün vasıflarını çehresinde toplamıştı. Emekli olduktan sonra Kurtköy’e yerleşti. Bir defasında evinin çok geniş olduğunu mutlaka beklediğini söyledi. Ama nasip olmadı.

Ben Köln’de Referans dergisini çıkardığımda hemen hemen her ay bir yazı gönderirdi. Yazılarının çoğunu yayınladım. Ama bir kısmı üzerinde tartıştık. Tarihe, şahsiyetlere tek gözle bakılması bize şimdiye kadar hiçbir şey kazandırmamıştı. Hep çekişme, taraf tutma gibi konular dergiye girsin istemiyordum. Bu nedenle bana biraz darılır gibi oldu. Ama bu dargınlık uzun sürmedi. Yine ilk görüşmemizde sıkıca sarıldık, sohbet ettik. İhsan Öner abimiz Köln’de olduğunda da sık olmasa da Köln’e gelirdi. O her geldiğinde yerinden doğrulur, onun emeklerini takdir edercesine ona sarılır ve sohbet ederdi. Nurdoğan Aktaş, Kadir Hamurcu, Cuma Kürklü bu tür sohbetlerin sadık dinleyicileri olurlardı.

Selahattin Bey bir kitap hazırlığı içindeydi. Yazıları bana gönderdi. Daha yayınlanmamış kitap için uzun bir eleştiri yazısı yazdım. Cevap vermedi. Telefonlaştığımızda o konuya o da ben de girmedik.

2025 yılının tam üç ay Erzincan’da kaldı. Oradan birkaç kez aradı. İstanbul’a dönünce “mutlaka görüşelim” diye sözleştik. Ama yine araya bazı işler girdi ve görüşmedik. Belki de o üç aylık Erzincan gezisi onun toprağıyla, dostlarıyla, atalarıyla bir vedalaşmasıydı.

Oradan döndükten sonra Belçika’ya dönmüş. Orada da vefat etti.

Erzurum’un, Erzincan’ın, Kayseri’nin köylerinden, yoksul ailelerden çıkan bu insanlar zamanlarından, paralarından, ailelerinden fedakârlık ederek yabancı ülkelerde kaybolmaya yüz tutmuş insanlarımız, gençlerimiz için bir şeyler yapmaya kalktılar. Onların bütün imkansızlıklara rağmen yaptığı çabalar nasıl unutulabilir? Elbette bu insanlar kolayca eleştirilebilir ama emekleri asla unutulamaz, inkâr edilemez. Hepsinin ruhları şad olsun!

Okur görüşleri
0 yorum
Yorum yaz
Yorumlar yayın ilkelerine göre incelenir.
Yorumları göster0 yorum
Henüz yorum yapılmamış. İlk Yorumu Siz Yapın