Sen ne efsaneydin, ne de efsaneleştirdiklerimizden... Sen bu ülkenin çocuğu, sende bu toprağın kokusu vardı.
Sen bizden biri, hayatın içindenden bizim gibi... Biz belki de seni onun için sevmiştik. Sen bizim dik duran başımız, adam gibi adamımız, gönüldaşımız, ülküdaşımız, gardaşımızdın.
Gitmesek de gelmesek de, sen buralarda, sen oralardaydın.. Tükenmeye mahkum edilmiş bir neslin, zindanlara hapsedilmiş, prangaya vurulmuş bir düşüncenin ete kemiğe bürünmüşüydün.
Seninle olsak da, olmasak da sen hepimizin başkanıydın. Seni gördükçe varlığımızın farkına varıyorduk.
Kartallar yükseklerde uçar, başkanlar zirvelerde olur ve zirvelerde ölürler. Sana ancak böylesi bir ölüm yakışırdı... Senin ölümün uzaktaki yakındaki, dünkü ve bugünkü dava arkadaşlarını ayaklandırmasaydı, senin ölümün vatanın her köşesinden, siyasetin her türlüsünden insanları seferber etmeseydi, ben öylesi ölüme ölüm mü derdim...
Bakıyorum da, seni tanıyan da ağlıyor, tanımayan da... Ölümüyle ölümsüzleşen sana mı, yoksa diriyken ölmüş kendimize mi ağlıyoruz, doğrusu henüz ben de anlamış değilim.
Kendini unutmaya yüz tutmuş bu millet, senin ölümünle kendini hatırladı. Küslere, dargınlara, bedbinlere ve gözden ve gönülden uzak kalmışlara sen vesile oldun, biraraya geldiler. Sağında ve solunda partili milletvekilleri, arkasında sermayederleri, perde arkasında güç odakları olmadan, tek başına bir milletin vicdanını sızlatmanın, gönlünde taht kurmanın sırrını senden öğrendik.
Hükümet olmak, ordular kurmakla elde edilemeyecek faziletleri senden sonrakiler senden öğrenecek. Gelecek nesillerimin referansı sensin.
Ülküsüzleşen ülke, iddiasını kaybetmiş toplum, içi boşaltılmış davalar, yerlerde sürünen faziletliler ve gündelik oyunda, gündelik oynaştaki gençlik senin ölümünle ayağa kalkacak. Kalkmazsa şayet, vallahi ayaklar altında ezilmekten kurtulamayacak.
Böyle olur Başkanların ölümü... Onların ölümü ölümsüzlüktür. Onların gidişi, bir milletin uyanışı, bir davanın yeniden hayat bulmasıdır.
