Ana içeriğe geç

eura24.com - Avrupa'dan haberler ve köşe yazıları. Tarafsız, güçlü, dinamik: yazarlarımızdan en güncel yazılar, Almanya ve Avrupa gündemi, Türk dünyası, kültür, sanat ve yaşam.

Ali Kılıçarslan
Ali KılıçarslanKöşe Yazarı

Camiler Savaşa Hazır Mı?

Almanya’da sorun yalnızca ordudaki imam ihtiyacından ibaret değil.

Camiler Savaşa Hazır Mı?

Almanya’da sorun yalnızca ordudaki imam ihtiyacından ibaret değil. Almanya’daki camiler ve İslami kuruluşlar da kriz hazırlığının önemli bir parçası olabilir. Camiler, bulundukları mahallelerde insanlarla doğrudan ilişki kurabilen, farklı dillerde iletişim sağlayabilen ve gönüllüleri harekete geçirebilen yapılar. Büyük bir felaket, savaş tehdidi veya kitlesel göç hareketi sırasında insanlar, resmî kurumların yanı sıra tanıdıkları imamlara ve yerel topluluklarına da başvurabilirler.

Bu kurum ve kuruluşlar, kendi imkânları ve yetkinlikleri ölçüsünde güvenilir bilgilerin paylaşılmasına, yaşlılara ve ihtiyaç sahiplerine ulaşılmasına, gönüllülerin koordine edilmesine ve insanların uygun hizmetlere yönlendirilmesine katkıda bulunabilir.

Ancak camileri kendiliğinden profesyonel afet merkezleri olarak görmek doğru olmaz. İmamlar sağlık çalışanlarının veya psikologların yerini alamaz. Bir binanın insanları bir araya getirebilmesi, onun acil müdahale kapasitesine sahip olduğu anlamına gelmez.

Bu nedenle İslami kuruluşların kriz dönemlerinde etkili bir rol üstlenebilmesi için önceden hazırlık yapması gerekiyor. Gönüllüler kriz iletişimi, travma farkındalığı, yas desteği, mahremiyet ve profesyonel yönlendirme konularında eğitim bu anlamda çok önemli. Belediyeler, hastaneler, itfaiye ve sosyal hizmet birimleriyle önceden iletişim kanalları oluşturulması da buna dahil.

Hangi kuruluşun hangi dilleri konuşabilen gönüllülere sahip olduğu, kimlerin eğitim aldığı ve hangi hizmetlerin sunulabileceği kriz başlamadan bilinmesi gerekir. Dayanışma kriz anında görünür olur; ancak güvenilir dayanışmanın temelinin, krizden çok önce atılması gerekir.

KURUMSAL HAZIRLIK ŞART

Almanya’daki İslami kuruluşların önemli bir bölümü gönüllü emeğine dayanmaktadır. Bu emek değerli olsa da sınırsız değil. Eğitim, ulaşım, iletişim, koordinasyon ve gönüllülerin korunması için kaynak gerekir. Bir camiden veya dernekten kriz zamanlarında düzenli destek sunması bekleniyorsa, bu kapasitenin geliştirilmesine de imkân sağlanmalıdır. Yerel yönetimler ve kamu kurumları uygun destek programlarıyla bu sürece katkıda bulunabilirler.

Bunun karşılığında şeffaflık, hesap verebilirlik ve mesleki yeterlilik esas alınmalıdır. Kamu desteği, yalnızca kuruluşların büyüklüğüne veya görünürlüğüne göre değil, somut ihtiyaçlara ve kapasite geliştirme hedeflerine göre değerlendirilmelidir.

İslami kuruluşlar da hazırlık sürecine yalnızca yardım talep eden taraflar olarak değil, çözümün ortakları olarak katılmak zorundadır. Bağımsız camiler, kadın örgütleri, gençlik yapılanmaları ve sosyal hizmet alanında çalışan Müslüman uzmanlar bu çalışmalarda temsil edilmelidirler.

Kamu kurumları ise Müslüman kuruluşları yalnızca kriz başladığında hatırlamamalıdır. İş birliği olağan zamanlarda kurulmalı; görevler belirlenmeli ve gerektiğinde ortak tatbikatlar yapılmalıdır.

Burada sorumluluk elbette sadece müslümanlara ait değil. Hem İslami kuruluşların kendi eksiklerini dürüstçe değerlendirmesi hem de devletin bu kuruluşlara eşit ve güvenilir ortaklar olarak yaklaşması gerekir. Kalıcı bir iş birliği, karşılıklı güvenin yanı sıra açık sorumluluklar ve gerçekçi beklentiler üzerine kurulabilir.

BARIŞ ETİĞİ İLE GÜVENLİK ARASINDA

Kiliselerin kriz hazırlığı, başka bir önemli soruyu da gündeme getirmektedir: Barışı savunan dinî kurumlar, olası bir savaşa yönelik hazırlıklara ne ölçüde dâhil olabilirler?

Alman kiliselerinin yaklaşımı, savaşı meşrulaştırmaktan çok, çatışma gerçekleştiğinde acı çeken insanları yalnız bırakmama sorumluluğuna dayanıyor. Ancak devletin ve ordunun savunma düzenine daha fazla entegre olmak, dinî kurumların eleştirel mesafelerini korumalarını zorlaştırabilir.

Bu hassasiyet, Müslüman askerî manevi rehberliği ve İslami kuruluşların kriz hazırlığı açısından da geçerlidir. Dinî kurumların görevi yalnızca mevcut sistemi desteklemek değil; insan onurunu, vicdan özgürlüğünü ve barış idealini de korumak olmalıdır.

Gerçek manevi destek, insanın yaşadığı acıyı dinlemekle sınırlı kalmaz. Gerektiğinde adaletsizlikleri dile getirmeyi, ayrımcılığa karşı çıkmayı ve herkesin eşit muamele görmesini savunmayı da gerektirir. Dinî kurumların güvenilirliği, yalnızca kriz anında ne kadar yardım sunduklarıyla değil, zor şartlarda temel değerlerini ne ölçüde koruyabildikleriyle de ölçülür.

HERKES İÇİN GÜVENLİK

Almanya’nın krizlere hazırlığı, yalnızca askerî kapasite ve sivil savunma ekipmanları üzerinden değerlendirilmemelidir. İnsanların manevi ihtiyaçlarını karşılayabilecek, ailelere eşlik edebilecek, yas süreçlerini destekleyebilecek ve müdahale görevlilerinin dayanıklılığını koruyabilecek sistemler de gereklidir.

Protestan ve Katolik kiliselerinin hazırladığı çerçeve konsepti, bu açıdan önemli bir başlangıç sunuyor. Ancak Almanya’nın toplumsal çeşitliliğini kapsayan daha geniş bir hazırlık anlayışıyla tamamlanması gerekir.

Müslüman askerî manevi rehberliği kalıcı hâle getirilmeli, İslami kuruluşlar kriz planlamasına dâhil edilmeli ve farklı dinî topluluklar arasında güvene dayalı iş birliği kurulmalıdır. Eğitim, koordinasyon ve finansman yalnızca olağanüstü durumlarda değil, normal zamanlarda da desteklenmelidir.

Bütün bunlar dinî farklılıkların ortadan kaldırılmasını değil, farklı ihtiyaçlara adil cevaplar verilmesini gerektirir. Çünkü olası bir savaşta füzeler din, dil veya kimlik ayrımı yapmaz. Korku, yas ve travma da yalnızca belirli bir topluluğun sorunu olmayacaktır.

Bir ülkenin gerçek gücü, yalnızca sınırlarını koruyabilmesiyle değil, kriz anında hiçbir insanı geride bırakmamasıyla ölçülür. Güvenlik herkes içinse, manevi destek de herkesin ihtiyacını dikkate almalıdır.

Ve bütün bu hazırlıkların nihai amacı, yalnızca bir ülkeyi olası savaşlara karşı güçlü kılmak değil, insan hayatını, onurunu ve umudunu korumak olmalıdır. Savaşların sustuğu, çocukların korkuyla değil umutla büyüdüğü, hiçbir annenin evladını kaybetme endişesiyle yaşamadığı bir dünya hepimizin ortak özlemidir. Dilerim insanlık, farklılıklarına rağmen birbirine el uzatmayı, acıyı paylaşmayı ve aynı gökyüzünün altında barış içinde yaşamayı başarır. Çünkü en büyük güvenlik, insanların kendilerini güvende hissettiği; en büyük güç ise hiçbir insanın yalnız, çaresiz ve unutulmuş bırakılmadığı bir dünyayı birlikte inşa edebilmektir.

Türkiye Gazetesi (Avrupa), 16.10.2026 

Okur görüşleri
0 yorum
Yorum yaz
Yorumlar yayın ilkelerine göre incelenir.
Yorumları göster0 yorum
Henüz yorum yapılmamış. İlk Yorumu Siz Yapın