7 Ekim saldırılarının üzerinden geçen 3 yılın ardından Gazze’de hala sular durulmuş değil; İsrail ve Arapların çatışması yüzyılı aşkın süredir çözülememekte ve her geçen gün insani kriz büyümekte. Gazze ve Filistin meselesinin çözülememesi yahut çözüme gidememesi bu kadar büyük kriz oluştururken; bu çözümü kuramamak bu kadar zor mu peki, bu yazımızda onu inceleyeceğiz.
Yahudilerin tarihin başından itibaren bütün dünyada gördüğü zulümlerin üzerine Thedor Herzl’in yazdığı “Judeenstaat” isimli eseri, Yahudilerin bir devlete sahip olması gerektiğini ve ancak bu şekilde güvende olacaklarını ortaya koymuştur. Nihayetinde Dünya Siyonist Teşkilatı ilk kez onun başkanlığında toplanmış ve Tevrat’ta vaat edildiği söylenen Arz-ı Mevd bölgesi yani Vaat Edilmiş Topraklar bölgesinin Yahudilere yurt için edinilmesi gerektiği söylenen bu kongre sonrasında; Filistin’de böyle bir oluşumun kurulabilmesi için bütün imkanlar seferber edilmiştir. Osmanlı Devleti ile anlaşamayan Yahudiler, İngiltere’ye gitmiş ve istediklerini kaçak göç ve İngiliz desteği ile sağlamayı amaçlamışlardır. 1917’de yayınlanan Balfour Deklarasyonu ile de bu yurdu, devleti hukuki ve resmi bir zemine oturtan Yahudiler, bölgede iç karışıklıklar ile homojen bir Yahudi devleti kurmayı planlamışlardır. Zamanla, diasporalarını güçlendirdikçe elleri güçlenmiş ve sonunda 1948 yılında İsrail Filistin’de kurulmuştur. Tarihin cilvesi, İsrail’i ilk tanıyan devletlerden birisi de Türkiye olmuştur.
Yahudilerin ilk tarihten itibaren burada kurmak istediği devlet ile azınlık olmalarına rağmen hak iddia etmeleri ve bütün çözüm yollarını kendi lehlerine olmadığı sürece reddetmelerinde yatan sebep; Yahudiliğin ümmetçi bir anlayıştan ziyade ırkçı bir din anlayışına sahip olmasından gelmektedir. Yahudiler, kendilerinden olmak için zorunlu şartlar sunarken kendilerinden olmayanları da dışlamış, bu suretle homojen bir topluma sahip devlet kurmak istemişlerdir.
20.yüzyılda atılan bütün adımlar boşa düşünce, mesele Birleşmiş Milletler’e havale edilmiş fakat BM yaşadığı meşruiyet krizlerinin en temelini bu konuda yaşamıştır. BM’nin Güvenlik Konseyi bütün dünyanın gözü önünde yaşanan 4 Arap-İsrail Savaşı’nı da barış yoluyla bitirememişken günümüze değin çıkacak sorunları da çözememiştir. Uluslararası hukukun yaptırım gücünün olmaması İsrail’in bölgede istediği gibi oynamasını sağlarken Ortadoğu ve Arap devletlerinin dünyadan gördüğü yaptırım zamanla yorulmalarına ve güçten düşüp mücadeleden vazgeçmelerine neden olmuştur. Darbeler tarihinin birçoğunun bu bölgede yaşandığını da göz önünde bulundurduğumuzda; İsrail ile çatışan devletlerin “meşru müdafaa” hakkı doğrultusunda nasıl yönetimlerinin değiştiği açık bir şekilde görünmektedir.
Barış çağrıları, aynı kökten gelen iki ırkın çatışmasını durduramamış; İsrail bugünkü güçlü haline tek günde gelmemiştir. Geçen süreç ve zaman onun lehine işlemiş, bölgede elini güçlendirmiştir. İsrail devleti de geçen zamanda diasporasını ve gelen yardımlar ile savunma sanayisini güçlendirmiştir.
Fakat her güçlünün yozlaşacağı ve her yozlaşanın da bir gün biteceği gerçeği gibi, İsrail de mutlak güçle mutlaka yozlaşmıştır. Başbakan Netanyahu’nun Gazze üzerindeki soykırım suçu, bütün dünyanın sessiz kalmasına rağmen herhangi bir meşru zemine oturtulamamıştır. Thedor Herzl’in barış vaadiyle bu bölgeye davet ettiği Yahudiler, Ortadoğu bataklığına saplanan ve tabiri caizse terörden beslenen bu devletin güvenliklerinde yarattığı tehditlerden çok bunalmış durumdadır. Uluslararası hukukun işlevsizliği ve krizi, kamuoyunun ve kitlelerin gerçeği görmesini engelleyememektedir. Netanyahu da bu gerçekten kaçamamakta, işlediği suçlar; gerek Yahudiler gerekse Araplar ve Filistin üzerinde elbette ki kendisini bulacaktır.
Ekim seçimlerinden sonra, dış tehlikeleri bahane göstererek koltuğu kaybetmek istemeyen Netanyahu, Arapların daha öncekilere göre daha yüksek bir katılım oranıyla sandığa gitmesinden de memnun kalmamıştır. Demokrasinin ve hukukun geç işlediği, zamanında işlemediği bu topraklarda; böylesi bir demokrasi katılımı ve hukuk çağrısı, onu rahatsız etmekte ve daha da hırçınlaştırmaktadır.
Nihayetinde bir asrı geçen süredir hiçbir yol katedilemeyen sorunlar, İsrail’in işlediği suçların görmezden gelinmesi ve hepsine rağmen İsrail’in diasporasının kamuoyunda eski gücünü yitirmesi, bazı değişimlerin başladığına; eninde sonunda bu meselenin de İsrail devletinin güvenlik tehditlerinin kendisine çevrildiği bir durumla biteceği aşikardır. O güne dek, uluslararası hukukun yüzyılı aşkın süredir olan sessizliği unutulmamalı, bütün suçlar ve günahlar; uluslararası ilişkilerin doğasıyla açıklanmamalıdır. Devlet yönetimi, meşru hak iddia etmek ve kendisini homojen kılmak için bir bölgede soykırım hakkına sahip değilken; yayılmacılık hakkı ise çok uzun süredir uluslararası hukukta yasak bir durumdadır.
Uzun lafın kısası, o gün geldiğinde ve bütün dengelerin oynayacağı, mutlak gücün yozlaşacağı gün geldiğinde; herkesin durduğu yeri ve İsrail’e tepkiyi kimin koyup koymadığı iyi bilinmelidir. Dünün ezileni bugünün zorbası olurken düzen herkes için eşit ve adil şekilde düzeltilmelidir. Her zaman söylediğimiz gibi; Ne Mutlu Türk’üm diyene!

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir