Ana içeriğe geç

eura24.com - Avrupa'dan haberler ve köşe yazıları. Tarafsız, güçlü, dinamik: yazarlarımızdan en güncel yazılar, Almanya ve Avrupa gündemi, Türk dünyası, kültür, sanat ve yaşam.

Burcu ALİYİ
Burcu ALİYİKöşe Yazarı

Kuzey Makedonya’da Yörüklük Nerede?

Unutmayalım ki bir kültürü yaşatan, onun fotoğrafını çekenler değil o kültürü her gün yaşayan insanlardır hem de yıkık dökük dünyalarıyla...

Kuzey Makedonya’da Yörüklük Nerede?

Unutmayalım ki bir kültürü yaşatan, onun fotoğrafını çekenler değil o kültürü her gün yaşayan insanlardır hem de yıkık dökük dünyalarıyla...

Kuzey Makedonya’da Yörüklük denildiğinde akla rengârenk kıyafetler, geleneksel motifler, soğuk sular, yaylalar ve geçmişten bugüne taşınan kültürel değerler geliyor. Ne güzel! Fotoğraflarda her şey yerli yerinde. Renkler canlı, yüzler gülüyor, gelenekler yaşatılıyor. Bir reklam karesi oluşturulacaksa Yörüklük var. Yörüklük 14. Yüzyıl ve öncesinde de zaten vardı. Çok şükür dili, kültürü, milli kimliği her türlü koruyor; korumaktadır amma, tanıtım yapılacaksa Yörüklük var. Peki ya sonrasında? İşte asıl mesele tam da burada başlıyor. Bu tanıtımlardan sonar ne kadar hâl, hâtır soruluyor? Yörüklük yalnızca bir fotoğraf karesine sığdırılabilecek kültürel bir miras değildir. Birkaç geleneksel kıyafet, bir bardak soğuk su, birkaç güzel söz ve nostaljik hatıradan ibaret hiç değildir. Yörüklük, insanıyla, köyüyle, diliyle, türküsüyle, manisiyle, düğünüyle, bayramıyla ve gündelik hayatıyla yaşayan bir kültürdür.

Valandova, Radoviş, İştip, Doyran… Bu coğrafyanın her bir köşesinde ayrı bir hikâye, ayrı bir hâtıra, ayrı bir kültürel zenginlik var. Her köyün anlatacak bir sözü, her yaşlının hafızasında saklı bir geçmişi bulunuyor. Peki, bu insanları ne zaman hatırlıyoruz? Bir kutlama, bir bayram, bir şenlik düzenleneceği zaman neden bu bölgeler akla gelmiyor? Neden yalnızca belirli zamanlarda ve belirli mekânlarda Yörüklükten söz ediliyor? Madem bu kültürün tanıtılmasını, yaşatılmasını istiyoruz, o hâlde Valandova’nın da, Radoviş’in de, İştip’in de, Doyran’ın da şenliği yapılsın. İnsanlar kendi köylerinde buluşsun, bir kahvenin etrafında sohbet etsin, birbirini görsün.

Kültür, uzaktan seyredilerek yaşatılmaz!

Bir köye gidip bir kahve içmek, yaşlı bir insanın hatıralarını dinlemek, gençlerle sohbet etmek, çocukların kendi kültürlerini tanımasına vesile olmak da kültürel bir faaliyettir. Hatta belki de en kıymetlisidir. İnsanına yalnızca binde bir değil, senede bir kez olsun uğramak, hâlini hatırını sormak, sevinçlerine ve dertlerine ortak olmak gerekir. Yörüklük adına yapılan çalışmaların, etkinliklerin ve tanıtımların elbette kıymeti var. Ancak bu kıymet, yalnızca görünür olduğu zamanlarda değil, yılın geri kalanında da sürdürülmelidir. Kültürel miras, reklamın konusu olmaktan çıkıp hayatın bir parçası hâline gelmelidir.

Yörüklük, yalnızca reklam geldiğinde hatırlanıp sonrasında unutulacak bir coğrafya değildir. Yörüklük için yalnızca güzel kareler oluşturmayalım. O karelerin içinde yaşayan insanları da görelim. Köylerine gidelim, sofralarına oturalım, kahvelerini içelim, şenliklerini birlikte yapalım.

Çünkü Yörüklük bir görüntü değil, bir yaşam biçimidir. O yaşam biçimi, ancak insanıyla birlikte yaşatılır.

Sözüm meclisten dışarı!

Okur görüşleri
0 yorum
Yorum yaz
Yorumlar yayın ilkelerine göre incelenir.
Yorumları göster0 yorum
Henüz yorum yapılmamış. İlk Yorumu Siz Yapın