“Anne olunca anlarsın” derdin ya hani… Meğer ne çok şey saklıymış o cümlenin içinde. İnsan bazen anlamak için gerçekten o yoldan geçmeliymiş. Şimdi dönüp bakıyorum da, her geçen gün seni biraz daha iyi anlıyorum annem. Zaman dediğimiz şey ne kadar hızlı akıyormuş… Daha dün senin dizinin dibinde, en küçük şeye gözyaşı döken o nazlı kız çocuğuydum. Şimdi ise kendi evimin içinde, bir başka küçük kalbin sığınağı olmuş bir anneyim.
Ama içimde bir yer var ki hiç büyümedi. Senin yanında hala aynı çocuğum ben. Canı yandığında sana koşmak isteyen, bir öpücüğünle, sarılışınla her şeyi unutabileceğine inanan o küçücük kız çocuğu…. Yaşım kaç olursa olsun, hayat beni nereye savurursa savursun, senin yanında hep o çocuğum işte. Keşke zaman biraz daha yavaş aksaydı. Keşke bu kadar hızlı büyümeseydim…
Şimdi anlıyorum; senin o sabrını, uykusuz gecelerini, içinden taşan ama çoğu zaman sessiz kalan sevgini… Bir insanın kalbi başka bir kalbin atışıyla nasıl bu kadar bağlı olurmuş, şimdi hissediyorum. Evladımın her gülüşünde içim ısınıyor, her yüzünün düşüşünde kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor. İşte o zaman seni düşünüyorum. Benim için de böyle çarpmış mıydı kalbin?
Seni örnek almak ne güzel.
Ah annem! Sen olmasan ben bu kadar güçlü olabilir miydim acaba? Sen öğretmedin mi zorluklara göğüs germeyi, güçlüklerle savaşmayı?... Anlayışı, sevgiyi, saygıyı, empatiyi!
Ben bu hayatta en çok anne olmayı sevdim… Birinin dünyası olmak, onun gözlerinde kendimi görmek, küçücük bir “anne” deyişiyle bütün yorgunluğumu unutmak…
Ben en çok anne olmayı sevdim… Koşulsuz sevmeyi, karşılık beklemeden vermeyi, bazen kendimden vazgeçip yine de eksilmemeyi…
Ben en çok anne olmayı sevdim… Çünkü anne olmak, aslında seni daha iyi tanımak demekmiş annem. Senin kalbine biraz daha yaklaşmak, seni daha derinden hissetmek demekmiş… Senin o karşılıksız sevgine ömrümü adarım annem.
Kimse hangi ailede nasıl dünyaya geleceğini bilemez ama eğer ben tekrar dünyaya gelsem yine annem sen ol isterdim, ailem siz olun isterdim...
İyi ki varsın, iyi ki benim annemsin… ve iyi ki ben de bir anneyim.
Seni çok seven nazlı meleğin...
2016 yılında annem için kaleme aldığım bu mektubu, bugün Anneler Günü’nün anlam ve duygusuyla sizlerle de paylaşmak istedim. “Anne ne demektir, kime denir?”şeklindeki sıradan tanımlamalardan oluşan metinlerden, oldum olası hoşlanmam. Hele “iyi anne nasıl olur?” şekilndeki akıl verici cümleleri okumak dahi istemem. Zira her anne kutsaldır ve doğru yada yanlış evladının iyiliğini gözetir. Buna tartışmasız inanıyorum. Anne olmak; kelimelerle tarif edilmesi zor, hiçbir şeyle kıyaslanamayacak kadar kıymetli bir lütuf, bir mucize… İçinde sonsuz bir sevgi, tarifsiz bir fedakârlık ve koşulsuz bir bağlılık barındıran eşsiz bir yolculuk. Yüreğinde annelik özlemi taşıyan her kadının, bu benzersiz duyguyu tüm güzelliğiyle yaşayabilmesi en içten dileğimdir…
DOĞURMUŞ,
DOĞURMAMIŞ,
DOĞURAMAMIŞ,
DOĞURDUĞUNU BAĞRINA BASMIŞ,
DOĞURDUĞUNU BAĞRINA BİLE BASAMAMIŞ,
DOĞURMADIĞINI BİLE BAĞRINA BASMIŞ,
KENDİ ANNE OLAN,
ANNE OLMAYI ISTEYEN,
VİCDANI ANNE OLAN,
RUHU ANNE OLAN,
BÜTÜN KOCA YÜREKLİ KADINLARA...
SELAM OLSUN ...
ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN
